Eskolatik irten eta haurrei burutik pasatzen zaien lehenengo gauza zein da? Jolastea eta lagunekin egotea, deskantsatu nahi dute, eskolatik eta beraien eginbeharretik deskonektatu. Oso arraroa da baten bati etxeko lanak egiteagatik ematea. Horregatik gurasoek garrantzia handia eman behar diote etxeko lanei, eta ez bakarrik beharrezkoak direlako beraien hezkuntza eta formakuntzarako baizik eta beraien bizitzarako.
Zergatik eman behar diote gurasoek hainbeste garrantzia etxeko lanei? Ezinbestekoak direlako haurrarentzako, ardura, ohiturak eta disziplina hartzen laguntzen dutelako, klasean emandakoa finkatzen laguntzen dute eta gainera gurasoen eta haurren arteko harremana finkatzen dute.
Horretarako hamar kontseilu hauek jarraitzea gomendagarria izango lirateke:
1-Etxeko lanak egiteko leku egoki bat prestatu.
2-Beti garai bertsuan egin.
3-Arauak eta ordutegiak jartzen badira, betearazi egin behar dira.
4-Lanean ari denean lagundu.
5-Eredu ona eman.
6-Adi egon haurrari laguntzeko, batez ere ariketaren batean trabatzen bada.
7-Erakutsi baino gehiago, pentsatzeko tresnak eman.
8-Egindakoa berrikusi.
9-Ez eman saririk etxeko lanak egiteagatik.
10-Hitz onak erabili etxeko lanei buruz aritzeko
2013(e)ko urriaren 7(a), astelehena
2013(e)ko urriaren 6(a), igandea
Pigmalion Aztertzen
Klasean Robert Roshentalen experimentua aztertu dugu. Saio honekin rosenthal efektura iritsi zen. Hau Kluge Hans ( Hans azkarra) zaldian oinarritu zen. 1891n Hans galdera guztiei erantzun zuzena ematen zuen zaldia zen. Hura oso ospetsua egin zen, baina Oskar Pfungst psikologoa gehiago jakin nahi zuen eta froga ezberdinak egin zizkion zaldiari, azkenean zaldiak erantzunak ez zekizkiela frogatu zuen, galdera egiten zuen pertsonari begietara begiratzean azkenengo honek galderaren erantzuna jakiten ez bazuen.
Hau jakinda Robert Roshental eskola bateko klase batean bi talde egin zituen. Lehenengo taldearen irakasleari esan zion beraren ikasleak ez zirela oso azkarrak eta bigarrenari ikasleak oso aurreratuak zeudela beraien adinarako. Ikasturtea eta gero ikusi zen nola bigarren taldea askoz gehiago ikasi zuela lehenengoa baino.
Experimentu honekin ikusi zen nola irakasleak dauzkaten aurreiritziak ikasleen errendimenduan efektua daukatela. Hau arazo asko sortu ditzake.
Haur baten aurreiritzia izaten bada, haur honek baldintzatuta egongo da bere ikasketetan eta bai bere bizitza personalean. Horrela beraren akatsak, nahigabe nabariagoak egingo dira motibazio falta edukiko duelako eta irakaslea beraren funtzioan huts egingo du.
Hau ez gertatzeko, irakasleak objetiboki hartu behar dituzte klase guztiak eta ikasle guztiak. Honetarako ikasleak ezagutu behar lirateke, beraien puntu gogorrak non dauden ikusteko. Horregatik klaseak beste modu batez planteatu behar dira, hau da, galdera gehiago egin eta jendea gehiago parte hartzearekin. Laburbilduz irakasleak gehiago hitz egin behar lukete ikasleekin eta beraiengan interes gehiago eduki.
Hau jakinda Robert Roshental eskola bateko klase batean bi talde egin zituen. Lehenengo taldearen irakasleari esan zion beraren ikasleak ez zirela oso azkarrak eta bigarrenari ikasleak oso aurreratuak zeudela beraien adinarako. Ikasturtea eta gero ikusi zen nola bigarren taldea askoz gehiago ikasi zuela lehenengoa baino.
Experimentu honekin ikusi zen nola irakasleak dauzkaten aurreiritziak ikasleen errendimenduan efektua daukatela. Hau arazo asko sortu ditzake.
Haur baten aurreiritzia izaten bada, haur honek baldintzatuta egongo da bere ikasketetan eta bai bere bizitza personalean. Horrela beraren akatsak, nahigabe nabariagoak egingo dira motibazio falta edukiko duelako eta irakaslea beraren funtzioan huts egingo du.
Hau ez gertatzeko, irakasleak objetiboki hartu behar dituzte klase guztiak eta ikasle guztiak. Honetarako ikasleak ezagutu behar lirateke, beraien puntu gogorrak non dauden ikusteko. Horregatik klaseak beste modu batez planteatu behar dira, hau da, galdera gehiago egin eta jendea gehiago parte hartzearekin. Laburbilduz irakasleak gehiago hitz egin behar lukete ikasleekin eta beraiengan interes gehiago eduki.
Robert Rosenthal-en "experimentua".
Robert Rosenthal deritzogun experimentua honetan oinarritzen zen; ba zegoen alemanian zaldi "adimentsu" bat zein gai zen galdera ez komun batzuei erantzuna ematen, bai galdera itxiei bai galdera irekiei. Hau oso arraroa iruditu zitzaion Oskar Pfungst-i, eta gai hori ikasten eta aztertzeari ekin zion. Berarentzako ezinezkoa zen halako gauzarik gertatzea. Nolatan gertatzen zen hau?7
Zaldia honek bere "maisuaren" begietara begira jakiten zuen emaitza. Nahiz eta begiekin ezin den hitz egin gauza ako esan daiteke. Askotan esaten da hain ezaguna den atzotitza, "mas vale una imagen que mil palabras", begiak bere intentsitatearekin, dirdiratsuak, itxiagoak,... depende nola dauden hainbat gauza esan daiteke. Eta beste norbait bati begiak begiratuz gero gauza asko jakin dezakegu.
Gauza bera pasatzen da eskoletan, badira irakasle askok hain artean berba egiten dutenak eta ikasleei buruzko informeak pasatzen dituztenak, hori guztiz okerra da zeren eta baldintzatzen dituzte umeak, bere ikasketak eta bere etorkizuna. Nola ikusten dugu edo kontura gaitezke klaseetan?
Zuk irakaslea izatekotan eta bi ikasle baten aurreiritzia izanez gero, bat ona izatekotan eta beste txarra zure jarrera guztiz desberdina izango da. Aurreiritzi txarra duzunarekin, zorrotxago arituko zara eta ez diozu berdin baloratuko besteari bezala. Akats bat eginez gero, pentsako duzu hori izan dela adi ez dagoelako, eta hagian ez da horrela, adi egon da eta ez du ulertu. Baina zure aurreiritzia zure erabakiarengan eragina du.
Arazo hau ekiditzeko egin beharrekoa izango zen talde txikietan lan egitea eta inolako aurreiritzirik gabe zure lana egitea. Horrela ez duzu izango inolako baldintzarik. Hau esaten dut eta esperientzia pertsonala batean konturatu egin naiz. Nik entrenatzailea naiz, eta bi jokalarien aurreiritzia nituenez, eta ez nuen ez bat, ez bestea ezagutzen, jokatu zuen partidua hobeto hitz egin zidatenari buruz. Baina ez hori bakarrik, gero konturatzen zara "txarto" erortzen zaizuna gutxiago jolasten duela edo behar zuena baino gutxiago.
Horregatik aurreiritziak nire ustez albo batera utzi behar dira eta hutsetik hasi lanean.Saiatu pertsona bakoitza pertsonalki ezagutzen eta bere arazoak zeintzuk diren horietan laguntzeko.
Adibidez beheko argazkia ikusten, zer esaten edo transmititzen dizu haurraren aurpegia?
Pigmalion Efektua
Azken klasean Pigmalion efektuari buruz hitz egin dugu. Efektu hau ia ikasgela guztietan agertzen da. Irakasleak haien ikasleei buruz izaten dituzten aurreiritzien ondorioz, hauek jasaten dituzten ondorioak dira. Pentsaera hauek eragin larriak izan ditzakete haur hauen ikasketen etorkizunean.
Efektu hau klaseko lehen egunetan sortutako lehen iritziekin batera datoz. Irakasleak klaseko haur bakoitzari buruzko iritziak jasotzen ditu, nahiz eta gero aurreiritzi horiek guztiz okerrak izan. Pentsaera hauek onak edo txarrak izanez gero, nahigabe, eraginak izaten ditu. Irakasleak arreta gehiago eman ohi dio, hobea usten duen ikasleari, estareako, gauzak azaltzean beti bere aldeari begira egoten edo bere ikasturtean izan behar duen aurrerapenari arreta gehiago prestatzen. Aldi berean, txarra dela usten denari ez diote behar duen arreta ematen, klasean egoten ez balitz bezala tratatzen dute eta zerbait ondo egiten duten bakoitzean, ez dute lorpen hori kontuan hartzen.
Ikasle hau txikia bada eta eskola hasten denetik haien irakasleak berari buruzko aurreiritzi negatiboak bera ezagutu barik izaten baditu, haurra baldintzatuta egongo da, bai ikasketetan, bai bizitza pertsonalean, guztiek ikusten dutelako ikasteko balio ez duen pertsona dela ,beraz bere inguruko jendea horrela ikusten amaituko du, berak bere autoestimua galtzen amaituko du, eta lehen egiten ez zituen akatsak azkenean egingo ditu, orain bere buruan ez duelako sinesten.
Irakasleek ohitura hau aldatu beharko lukete, lehenik, irakasle baten helburua, ikasturtea amaitzean bere ikasle guztiak lortu behar dituzten ezagutza guztiak lortzea delako, guztiekin inplikatuta egonez, eta ez, bereizketa eginez onak direnei laguntza gehiago emanez txarrak direnei baino. Bigarrenik, irakasleek ikasleak ezagutu bezain laster ez lukete etiketarik jarri behar, gero umeak arrastaka eramaten amaitzen dutelako eta ondorio txarrak izan lezaketelako lagunen artean, klasean baztertu ahal diotelako "tontoa" izateagatik, etxean seme-alabaz harro ez egoten, bizitza pertsonalan ezertarako balio ez duela sentitzen, eta noski, ikasketetan espero es ziren emaitzak ateratzen.
Efektu hau klaseko lehen egunetan sortutako lehen iritziekin batera datoz. Irakasleak klaseko haur bakoitzari buruzko iritziak jasotzen ditu, nahiz eta gero aurreiritzi horiek guztiz okerrak izan. Pentsaera hauek onak edo txarrak izanez gero, nahigabe, eraginak izaten ditu. Irakasleak arreta gehiago eman ohi dio, hobea usten duen ikasleari, estareako, gauzak azaltzean beti bere aldeari begira egoten edo bere ikasturtean izan behar duen aurrerapenari arreta gehiago prestatzen. Aldi berean, txarra dela usten denari ez diote behar duen arreta ematen, klasean egoten ez balitz bezala tratatzen dute eta zerbait ondo egiten duten bakoitzean, ez dute lorpen hori kontuan hartzen.
Ikasle hau txikia bada eta eskola hasten denetik haien irakasleak berari buruzko aurreiritzi negatiboak bera ezagutu barik izaten baditu, haurra baldintzatuta egongo da, bai ikasketetan, bai bizitza pertsonalean, guztiek ikusten dutelako ikasteko balio ez duen pertsona dela ,beraz bere inguruko jendea horrela ikusten amaituko du, berak bere autoestimua galtzen amaituko du, eta lehen egiten ez zituen akatsak azkenean egingo ditu, orain bere buruan ez duelako sinesten.
Irakasleek ohitura hau aldatu beharko lukete, lehenik, irakasle baten helburua, ikasturtea amaitzean bere ikasle guztiak lortu behar dituzten ezagutza guztiak lortzea delako, guztiekin inplikatuta egonez, eta ez, bereizketa eginez onak direnei laguntza gehiago emanez txarrak direnei baino. Bigarrenik, irakasleek ikasleak ezagutu bezain laster ez lukete etiketarik jarri behar, gero umeak arrastaka eramaten amaitzen dutelako eta ondorio txarrak izan lezaketelako lagunen artean, klasean baztertu ahal diotelako "tontoa" izateagatik, etxean seme-alabaz harro ez egoten, bizitza pertsonalan ezertarako balio ez duela sentitzen, eta noski, ikasketetan espero es ziren emaitzak ateratzen.
Robert Rosenthal egin zuen ikerketa
Alemanian zaldi bat zegoen matematika ariketak burutzeko
gai zena. Jende guztia harrituta geratzen zen hau ikustean baina Oskar Pfungst
ez zuen sinesten. Horregatik hau
ikertzen hasi zen. Esperimentuan zaldia isolatu zuen, konturatu zen nola
zaldiak jendearen keinuekin erantzunak emateko gai zela. Teoria honekin geroago
Robert Rosenthal gela batean aplikatu
zuen eta konturatu zen irakaslearen jarrera umeekiko eragina zuela.
Nik teoria honekin bat nator. Irakaslea ikaslearekiko
aurreiritzi bat izatean, hau baldintzatuta egongo da bere heziketan eta bere
notetan. Irakasleak umea alfer moduan badu, honi laguntza gutxiago emango dio
eta hau bere notetan eragina izango du.
Askotan hau geletan gertatzen da. Zuk irakaslea bazara
eta nota onak ateratzen dituen ume bati lan bat zuzentzean, zure aurreiritzia ona
denez, lan honi nota hobe bat jarriko diozu. Aldiz, beste ume baten lana
zuzentzean, zure aurreiritzia txarra bada (adibidez alfertzat jo) berak egin
duen lanari buruz iritzi txarrago bat izango duzu, hau da, pentsatzen duzu lana
txarra eta eskasa izango dela. Honek umearen lanean izango du eragina eta nota
askoz baxuago bat jarriko diozu.
Ikusten dugun moduan aurreiritzi bat izatea askotan
txarra da eta horrek eragina izango du etorkizun batean. Arazo hau ekiditeko, klase
txikietan edo klaseak txokoetan planteatuz lan egin ahal dugu, hortaz, ikasleak askoz hobeto ezagutuko ditugu eta nota askoz
zehatzagoak bat jarriko dizkiegu.
Harpidetu honetara:
Mezuak (Atom)


