2013(e)ko urriaren 11(a), ostirala

Ikusi eta ikasi

   Bideo honetan ikusten denez, umeak ikusten dutenetik ikasten dute. Umeentzat nagusiki etxean gurasoak , eta eskolan irakasleak haientzat eredu jarraikorrak dira. Haietaz ikasten dute aurrera nola joatera, bizitzan nola jokatzera, zerbait okertzen denean gutxika-gutxika zuzentzen joatera, eta batez ere, guk egiten ditugun jarduerak imitatzera.

    Askotan ikasleei edo seme-alabei, kasu honetan, esaten zaie zer den zuzena eta zer ez, zer egin pertsona ona izateko, lanbide ona izateko, eta zure bizitzarako kaltegarriak diren akzioak ez egiteko. Baina askotan konturatu barik, aholku horiek ematen diren bitartean ez diren egin behar akzioak haien aurrean egiten dira. Adibide argi bat da bideoan ateratzen dena, txikitatik eskoletan eta etxeetan esaten zaie erretzea ez dela osasuntsua, baina gero etxean gurasoek haien aurrean erre egiten dute, edo irakaslei ikus daitezke zigarroarekin atsedenaldietan eskuetan.

    Beraz, txikitatik  esaten zaiena ez egiteko, erreferentziatzat hartzen dituzten pertsonak ere ez dutela egiten ikusi behar dute, gero ezin zaielako exijitu ez direla gurasoek hezitu zuten umea, eta nahi dutena bakarrik egiten dutela, gurasoek, hauek txikiak zirenean ez zena egin behar haien aurrean bete izan ez zutelako, eta gurasoak bezala, gauzak ez betetzen ikas dezaketelako.


2013(e)ko urriaren 7(a), astelehena

Haurrak eta etxeko lanak

Eskolatik irten eta haurrei burutik pasatzen zaien lehenengo gauza zein da? Jolastea eta lagunekin egotea, deskantsatu nahi dute, eskolatik eta beraien eginbeharretik deskonektatu. Oso arraroa da baten bati etxeko lanak egiteagatik ematea. Horregatik gurasoek garrantzia handia eman behar diote etxeko lanei, eta ez bakarrik beharrezkoak direlako beraien hezkuntza eta formakuntzarako baizik eta beraien bizitzarako.

Zergatik eman behar diote gurasoek hainbeste garrantzia etxeko lanei? Ezinbestekoak direlako haurrarentzako, ardura, ohiturak eta disziplina hartzen laguntzen dutelako, klasean emandakoa finkatzen laguntzen dute eta gainera gurasoen eta haurren arteko harremana finkatzen dute.

Horretarako hamar kontseilu hauek jarraitzea gomendagarria izango lirateke:

1-Etxeko lanak egiteko leku egoki bat prestatu.

2-Beti garai bertsuan egin.

3-Arauak eta ordutegiak jartzen badira, betearazi egin behar dira.

4-Lanean ari denean lagundu.

5-Eredu ona eman.

6-Adi egon haurrari laguntzeko, batez ere ariketaren batean trabatzen bada.

7-Erakutsi baino gehiago, pentsatzeko tresnak eman.

8-Egindakoa berrikusi.

9-Ez eman saririk etxeko lanak egiteagatik.

10-Hitz onak erabili etxeko lanei buruz aritzeko

2013(e)ko urriaren 6(a), igandea

Pigmalion Aztertzen

Klasean Robert Roshentalen experimentua aztertu dugu. Saio honekin rosenthal efektura iritsi zen. Hau Kluge Hans ( Hans azkarra) zaldian oinarritu zen. 1891n Hans galdera guztiei erantzun zuzena ematen zuen zaldia zen. Hura oso ospetsua egin zen, baina Oskar Pfungst psikologoa gehiago jakin nahi zuen eta froga ezberdinak egin zizkion zaldiari, azkenean zaldiak erantzunak ez zekizkiela frogatu zuen, galdera egiten zuen pertsonari begietara begiratzean azkenengo honek galderaren erantzuna jakiten ez bazuen.

Hau jakinda Robert Roshental eskola bateko klase batean bi talde egin zituen. Lehenengo taldearen irakasleari esan zion beraren ikasleak ez zirela oso azkarrak eta bigarrenari ikasleak oso aurreratuak zeudela beraien adinarako. Ikasturtea eta gero ikusi zen nola bigarren taldea askoz gehiago ikasi zuela lehenengoa baino.

Experimentu honekin ikusi zen nola irakasleak dauzkaten aurreiritziak ikasleen errendimenduan  efektua daukatela. Hau arazo asko sortu ditzake.

Haur baten aurreiritzia izaten bada, haur honek baldintzatuta egongo da bere ikasketetan eta bai bere bizitza personalean. Horrela beraren akatsak, nahigabe nabariagoak egingo dira motibazio falta edukiko duelako eta irakaslea beraren funtzioan huts egingo du.

Hau ez gertatzeko, irakasleak objetiboki hartu behar dituzte klase guztiak eta ikasle guztiak. Honetarako ikasleak ezagutu behar lirateke, beraien puntu gogorrak non dauden ikusteko. Horregatik klaseak beste modu batez planteatu behar dira, hau da, galdera gehiago egin eta jendea gehiago parte hartzearekin. Laburbilduz irakasleak gehiago hitz egin behar lukete ikasleekin eta beraiengan interes gehiago eduki.

Robert Rosenthal-en "experimentua".

   Robert Rosenthal deritzogun experimentua honetan oinarritzen zen; ba zegoen alemanian zaldi "adimentsu" bat zein gai zen galdera ez komun batzuei erantzuna ematen, bai galdera itxiei bai galdera irekiei. Hau oso arraroa iruditu zitzaion Oskar Pfungst-i, eta gai hori ikasten eta aztertzeari ekin zion. Berarentzako ezinezkoa zen halako gauzarik gertatzea. Nolatan gertatzen zen hau?7

   Zaldia honek bere "maisuaren" begietara begira jakiten zuen emaitza. Nahiz eta begiekin ezin den hitz egin gauza ako esan daiteke. Askotan esaten da hain ezaguna den atzotitza, "mas vale una imagen que mil palabras", begiak bere intentsitatearekin, dirdiratsuak, itxiagoak,... depende nola dauden hainbat gauza esan daiteke. Eta beste norbait bati begiak begiratuz gero gauza asko jakin dezakegu.  

   Gauza bera pasatzen da eskoletan, badira irakasle askok hain artean berba egiten dutenak eta ikasleei buruzko informeak pasatzen dituztenak, hori guztiz okerra da zeren eta baldintzatzen dituzte umeak, bere ikasketak eta bere etorkizuna. Nola ikusten dugu edo kontura gaitezke klaseetan?

   Zuk irakaslea izatekotan eta bi ikasle baten aurreiritzia izanez gero, bat ona izatekotan eta beste txarra zure jarrera guztiz desberdina izango da. Aurreiritzi txarra duzunarekin, zorrotxago arituko zara eta ez diozu berdin baloratuko besteari bezala. Akats bat eginez gero, pentsako duzu hori izan dela adi ez dagoelako, eta hagian ez da horrela, adi egon da eta ez du ulertu. Baina zure aurreiritzia zure erabakiarengan eragina du.

   Arazo hau ekiditzeko egin beharrekoa izango zen talde txikietan lan egitea eta inolako aurreiritzirik gabe zure lana  egitea. Horrela ez duzu izango inolako baldintzarik. Hau esaten dut eta esperientzia pertsonala batean konturatu egin naiz. Nik entrenatzailea naiz, eta bi jokalarien aurreiritzia nituenez, eta ez nuen ez bat, ez bestea ezagutzen, jokatu zuen partidua hobeto hitz egin zidatenari buruz. Baina ez hori bakarrik, gero konturatzen zara "txarto" erortzen zaizuna gutxiago jolasten duela edo behar zuena baino gutxiago.

   Horregatik aurreiritziak nire ustez albo batera utzi behar dira eta hutsetik hasi lanean.Saiatu pertsona bakoitza pertsonalki ezagutzen eta bere arazoak zeintzuk diren horietan laguntzeko.

   Adibidez beheko argazkia ikusten, zer esaten edo transmititzen dizu haurraren aurpegia?





Pigmalion Efektua

   Azken klasean Pigmalion efektuari buruz hitz egin dugu. Efektu hau ia ikasgela guztietan agertzen da. Irakasleak haien ikasleei buruz izaten dituzten aurreiritzien ondorioz, hauek jasaten dituzten ondorioak dira. Pentsaera hauek eragin larriak izan ditzakete haur hauen ikasketen etorkizunean.

   Efektu hau klaseko lehen egunetan sortutako lehen iritziekin batera datoz. Irakasleak klaseko haur bakoitzari buruzko iritziak jasotzen ditu, nahiz eta gero aurreiritzi horiek guztiz okerrak izan. Pentsaera hauek onak edo txarrak izanez gero, nahigabe, eraginak izaten ditu. Irakasleak arreta gehiago eman ohi dio, hobea usten duen ikasleari, estareako, gauzak azaltzean beti bere aldeari begira egoten edo bere ikasturtean izan behar duen aurrerapenari arreta gehiago prestatzen. Aldi berean, txarra dela usten denari ez diote behar duen arreta ematen, klasean egoten ez balitz bezala tratatzen dute eta zerbait ondo egiten duten bakoitzean, ez dute lorpen hori kontuan hartzen.

   Ikasle hau txikia bada eta eskola hasten denetik haien irakasleak berari buruzko aurreiritzi negatiboak  bera ezagutu barik izaten baditu, haurra baldintzatuta egongo da, bai ikasketetan, bai bizitza pertsonalean, guztiek ikusten dutelako ikasteko balio ez duen pertsona dela ,beraz bere inguruko jendea horrela ikusten amaituko du, berak bere autoestimua galtzen amaituko du, eta lehen egiten ez zituen akatsak  azkenean egingo ditu, orain bere buruan ez duelako sinesten.

   Irakasleek ohitura hau aldatu beharko lukete, lehenik, irakasle baten helburua, ikasturtea amaitzean bere ikasle guztiak lortu behar dituzten ezagutza guztiak  lortzea delako, guztiekin inplikatuta egonez, eta ez, bereizketa eginez onak direnei laguntza gehiago emanez txarrak direnei baino. Bigarrenik, irakasleek ikasleak ezagutu bezain laster ez lukete etiketarik jarri behar, gero umeak arrastaka eramaten amaitzen dutelako eta ondorio txarrak izan lezaketelako lagunen artean, klasean baztertu ahal diotelako "tontoa" izateagatik, etxean seme-alabaz harro ez egoten, bizitza pertsonalan ezertarako balio ez duela sentitzen, eta noski, ikasketetan espero es ziren emaitzak ateratzen.